Przytul emocje dziecka. Czyli o „kontenerowaniu” uczuć malucha.

Pierwsze trzy lata życia dziecka, to czas intensywnego rozwoju. Jest wzruszająco, inspirująco i chwilami bardzo ciężko, szczególnie, gdy nie wiemy jak wspierać Maluchy w przeżywaniu trudnych emocji.

No właśnie używam określenia „trudne”, a nie negatywne ponieważ wszystkie emocje są nam potrzebne. Po prostu niektóre są dla nas  nieprzyjemne i wynikają z deficytu naszych potrzeb. Opiekując nasze potrzeby możemy mieć wpływ na nasze emocje. Mając świadomość własnych emocji, co czujemy, czego potrzebujemy – możemy lepiej radzić sobie w różnych sytuacjach, a także wspierać dzieci.

Wszystkie emocje są nam potrzebne, ponieważ o czymś nas informują. W codziennej komunikacji z dzieckiem i rodzicami, warto pokazywać im, że wszystkie emocje czemuś nam służą i przeżywanie ich jest dobre. Chodzi o to w jaki sposób te emocje przeżywać, by nie ranić innych i nie naruszać pewnych ustalonych społecznie norm.

Złość wysyła nam informację, że ktoś przekracza nasze granice. Smutek informuje nas o braku i tęsknocie. Strach o potencjalnym niebezpieczeństwie. Mając świadomość, że każda emocja czemuś służy – możemy ją przyjąć z większą uważnością i łagodnością. Podczas mojej wieloletniej pracy z Maluchami zauważyłam, jak ważne jest opiekowanie własnych emocji. Gdy zaczęłam przyglądać się im, sprawdzać z czym zaczynam dzień – lepiej radziłam sobie w trudnych sytuacjach, z którymi przychodziły do mnie dzieci. Miałam w środku więcej miejsca, by przyjąć dziecko i jego problemy.

To przyjmowanie dziecka i jego emocji w psychologii nazywamy „kontenerowaniem” emocji. Czym jest to kontenerowanie? Małe dziecko nie potrafi samodzielnie poradzić sobie ze złością, smutkiem, strachem, frustracją. Zadaniem dorosłego – rodzica i opiekuna- jest „wziąć” te emocje Malucha, a potem „oddać” mu w łagodniejszej formie. Trochę tak, jakbyśmy byli pojemnikiem, który mieści te trudne emocje, przechowuje aż trochę się ułożą i potem oddaje.

W jaki sposób „kontenerować” emocje dziecka? Nasza obecność, relacja i odpowiadanie na sygnały, które wysyła nam Maluch – to wszystko wiąże się właśnie z pomieszczaniem tych emocji. Jeśli Maluch nie radzi sobie z jakimś zadaniem, wyzwaniem, np. z budową wieży z klocków. Pojawia się w nim dużo frustracji, a my jesteśmy obok, odpowiadamy na jego niezadowolenie, nazywamy te emocje – wtedy pomagamy mu w poradzeniu sobie z nimi.

Bardzo często w gabinecie spotykam rodziców, którzy boją się trudnych emocji dziecka. Chcą zdjąć z Malucha ciężar, by nie odczuwał złości, straty i frustracji. Tymczasem każda z tych emocji jest rozwojowa. Jeśli będziemy towarzyszyli Maluchowi w przeżywaniu jej – adekwatnie do wieku i możliwości dziecka. To nasze działanie będzie miało charakter wpierający. Nie zabierzemy dziecku kamieni spod nóg, ale pokażemy jak przechodzić po takiej drodze i co zrobić, gdy się potykamy.